Pameran lan Workshop Tindes Art

dening : Eli Kristiana

       Pak Bagong karo Bu Bagong dina iku nampa undangan saka Pak Dukuh bab ana pameran seni lan workshop ing bale desa. Undangan iku katujukake kanggo kabeh warga desa. Durung tau ana undangan acara kaya mangkono, biasane ya mung penyuluhan saka dinas pertanian, syawalan lan rembug desa. Acara iku digagas sekolah tinggi seni Indonesia. Pambicarane jarene Pak Lurah, Pak Dosen Sekolah Tinggi Seni, lan Kepala Dinas Seni  lan Budaya.
        Pak Bagong maca judul undangan, "Pameran lan Woksop Tindes Aret. Hmm...woksop ki opo to, opo maneh tindes aret... ora mudeng aku Bu, " jare Pak Bagong karo siap-siap nganggo klambi batik lengen dawa.
        "EmbuhPak, jarene ben warga desa kene ki podho ngerti seni, ora mung ngarit, macul, nandur, utawa nggawe gedheg kaya kowe. Kamangka nggawe gedheg ki nek yo seni to pak, butuh ketrampilan. Wong kutha ngendi saiki sing isa nggawe. La kudune uga ana pameran gedheg, mengko sing ngajari iso kowe dhewe, banjur diundang tekan ngendi-ngendi, entuk duit akeh. Nek yo uripe awakdhewe saya kepenak to Pak.," ujare  Bu Bagong karo nyawang gedheg ing sandinge lungguh.
       "Wis, ayo Bu, gage mangkat, mengko ndak kisinan nek telat le mangkat. Mesakke sing nduwe acara, " ujare Pak Bagong,  karo ditutke bojone karo mlaku cepet saka mburi.
       "Eeh, alon-alon to Bu le nyengklak, kowe ki sakiki tambah lemu je.."
       Sing dilokke banjur wangsulan karo mrengut, "Walah kowe ki yo tambah lemu saiki Pak, aku diundang Bu Bagong ki nek yo merga kowe saka mbiyen lemu, banjur aku dadi melu-melu lemu, e malah saiki ndadak ngonekne aku." Pak Bagong meneng wae, mripate ngawasake mlakune pit kang ngliwati watu-watu cilik ing pinggir dalan.
       Ing bale desa, acara diwiwiti nggango layar. Pak Dosen iku ngandani apa kuwi Tindes art, banjur ana gambar-gambar lan tulisan ing layar.
       Bu Bagong bisik-bisik bojone, "Pak, elok yo gambar-gambare sing ana ing komputer ki. Ampuh tenan sing jarene komputer. Kepingin melu mencet-mencet huruf, angka, banjur lambang-lambang apa kae mbuh,"
       "Aja aneh-aneh, mengko ndak salah ndemok, komputere njebluk kepiye?"
       Bu Bagong kaget nganti mendelik, "Hah, isa njebluk to , Pak?"
       "Yo paling, aku yo ora ngerti. Sing jelas jare mas Toni sing dadi guru kae gambare ana merga saka pledis. Pledis ki alate cilik, sing dituncepke ing komputer. Ngono..."
       "O dadine sing ampuh ki sakjane komputer opo pledis to Pak?" Bu Bagong iseh takon wae karo bola-bali mangan kacang godhog.
       "Wis to Bu, ora sah takon wae. Iki aku lagi ngrungokke Pak Dosen seni kae lho. "
       "Iyo, iyo, tak meneng wae wis, mbangane mung diseneni. Luwih becik nggaya-nggaya menawa ana mas'e sing jepret-jepret foto. Lumayan menawa foto-fotone iso sing paling akeh dhewe. Eh, mas mas, mangke kula difoto sing kathah nggih, " ujare karo ngawe mas'e sing motret, banjur diplerokki bojone. Mas e sing dikon mesthi wae manthuk-manthuk karo mesam-mesem.
       "Bapak ibu, mangga sami ajar ndamel Tindes Art, menika saget kagem tas, suvenir, dompet, lsp." ajakke Pak Dosen.
       Pak Bagong lan bojone banjur mraktekke. Pisanan nggambar nganggo petelot ing kertas karton, nanging sing kandel nganti ono jalur-jalure tipak potelot. Banjur diolesi cet nganggo kuas bunder, supaya cet e iso roto, banjur garis-garis sing diganbar mau digambari maneh. Banjur ditemplekke ing kain. Hasile meh kaya cap-capan kae. 
       Pak Bagong nggambar punakawan kasenangane, yaiku Bagong. Menawa Bu Bagong nggambar wit jagung amerga dhewekke senengane nandur jagung. Pak Bagong nyawang hasil prakaryane sing ana ing kain kang lagi diangin-anginke. "Oo, iki to jenenge Tindes At, lha wis iso maca bener to aku saiki, mbangane wingi Tindes Aret. Piye yo bu, kok le pinter temen sing nyiptakke seni iki. Aku sing diarani paling pinter seni ing desa iki we pikiranku ora tekan je yen kon nyipta prakaryan kaya ngene."
       "Lha Bu, sesuk ponakane dhewe sing iseh SMA kae dikuliahke wae ning sekolahe Pak Dosen kae, ben isa nyiptakke seni opo-opo,contone seni gedheg warisanne pakdene iki, mengko nek yo iso pameran tekan negara manca, nek yo awakdhewe melu seneng."
       "Lha kuwi kan sing takkandakke mau Pak. Nanging pancen bener ben ponakane dhewe wae sing ngembangake ketrampilanmu nggawe gedheg, mengko ndak kowe katut wong wedhok  ning kana, wegah aku."
       "Hahaha,.." Pak Bagong ngguyu kepingkel-pingkel weruh raine bojone sing mecucu. "Wis to, Bu, ora ono rai lucu sing bunder nyempluk liyane kowe. Ora ono sing madani, dadi yo mesti sing tak pilih yo kowe.. Wis ayo ndang bali, ojo lali kacang godhoge dibungkus nganggo tisu, kanggo oleh-oleh ponakane."
       Wong loro lemu kuwi banjur mlaku tumuju parkiran, nggawa ilmu anyar kang diarani Tindes Art. Nggawa oleh-oleh tresna ing ndalan sing nggawe sapa wae meri.

Yogyakarta, 2 Agustus 2016
kristianaeli@gmail.com

Cerkak : Kupu-kupu

Dening : Eli Kristiana

       Pirang-pirang ndina iki akeh kupu-kupu maneka warna sing menclok ana ing wit-witan kembang omahe Bulik. Iso dimangerteni menawa pekarangane pancen jembar, lemahe subur, lan bulik uga pinter carane nandur, dadi kembang-kembang podo njedul, ana kembang melati, mawar, matahari, tapak dara, desember, lan liya-liyane. Sapa wae sing nyawang mesthi seneng, opo maneh pas musim kupu-lupu kaya saiki, wis srengenge sumunar endah, langite biru resik, kupu-kupu mabur ing wit-wit kembang. Kuwi sing njalari pendak prei sekolah dawa aku njaluk nginep ing omahe Bulik, raketan kudu direwangi numpak sepur sejam, lan kudu ngebis maneh saka pusat kota Solo.
       Kupu-kupu sing padha teka kuwi ana atusan cacahe, kadangkala menclok ing gegodhongan, kadangkala ing pucuking kembang, malah kadang ing nduwur jendela kamarku, mesthi wae aku jeprat-jepret nganggo kamera HP, amargi iki rodho langka kanggoku. Piye sing ora langka, ning omahku akeh pekarangan sing lemahe dikonblok, disemen, isine yo mung pot wit-wit cilik, alasane angel nandur kembang, endi sing nyalahke hawa sing ora sejuk kaya ing nggunung, lan maneka warna alasan. Aku kepingin yen sesuk wis rampung sekolah banjur bebrayan, aku nduwe omah sing pekaranganne jembar, banjur nandur kembang, disirami nganggo ember semprotan banyu, banjur yen wis ngembang iso methik lan ditata ing vas kamar tamu, marakke wangi lan seger.
        Kupu-kupu ki tandha yen akeh kembang gandha sedhep, sapa wae wong wedhok mesthi seng karo kupu-kupu sing warnane kaya pelangi. Ning kene aku dadi kerasan, lan arep ngentekke preinan ing kene seminggu maneh.
       "Dit, tulung Bulik nyirami kembang-kembang yo, Bulik arep arisan, dadi baline surup." kuwi printahe Bulik.
       Aku seneng banget, biasane mung nyawang thok, eh malah diprasahi ngurusi wit-witan. Wis jan, aku jepret-jepret, methik, nganti mlebu-mlebu wit kembang supaya entuk gambar sing apik. Ladalah... kok ana sing obah-obah ing klambiku... aku mengo, jebul uler ! ora mung siji, ning telu, ora mung ing klambiku, ning akeh ing godhong-godhong. Aku njerit-njerit keweden, lan emoh maneh nyedaki kembang, jebul kupu-kupu ki tandha yen bakal akeh uler. Aku kandha Bulik emoh maneh kon ngurusi wit-witan kemabng, lan milih bali cepet ora arep ngentekke preinan.

Yogya, Desember 2015
kristianaeli@gmail.com

      

Cerkak : Njagong

Dening : Eli Kristiana

       Awan iku katon endah, langit biru resik, padhang njingglang kaya laut tumemplek ing nduwur. Mega-mega kaya kapuk cemanthel, sumunar, agawe ati sapa wae kang nyawang kagawa tentreming lan syukur sing nduwe urip. Ana ing njero bis, saka ing ereng-erenging lemah garing gunung kidul, Pak Tukimin sekalian tumuju kutha Yogya, sakperlu njagong manten. Uleman saka Pak Prakoso, kang saiki dadi anggota DPRD ing kutha. Mbiyen zaman KKN 25 taun kapungkur, Pak Prakoso wis tau nunut turu ing omahe. La saiki bareng dadi penggede lan arep mantu artis, dheweke ngundang sakperlu nyekseni.

       "Bu, Mengo menawa wis tekan panggonan, aja ngisin-ngisinke yo, amarga akeh tamu penting, sugih. La awakdewe iki mung apa, nek yo mung gaplek disandingke karo burger to, roti sing isine tumpuk-tumpuk cacah akeh kae, nek yo njomplang.."
       "Iya, iya pak. Wong ya nganti direwangi nyilih batik tanggane. La iki gelo  klambi karo tas mung nyilih. Wis, saiki ngombe sik pak, ndak ngelak.." kandhane Bu Tukimin karo ngulungake botol wedhang sangu seko ngomah, mbokmenawa ing ndalan ngelak, ora kudhu nggolek warung, sing wedine larang, kamangka sangu duwite mung sithik.
       Mudhun saka bis, sekalian kudu mlaku udakara 100 m tumuju gedung resepsi. "Pak, sik pak, mandheg sik, leren ing ngisor wit kana sing iyup, aku tak dandan dilit, gelo pupure rodo luntur, kamangka mau ing ngomah wis didandani anak wedhok, wis rapi, ning kok yo tetep luntur.." kuwi kandhane karo ngranggeh pupur, pengilon, lan saput dioser-oserke ing raine. Benges abang mbranang ora lali dioleske lambe.
       "Wis bu, wis, aja kekandelen, mengko ndak kaya ledhek, isin aku."
       Bu Tukimin ngguyu, "iya, iki wis rampung, yo gek ndang ndono."
       Gedung kang kanggo resepsi pancen gedhe, jembar, akeh lampu-lampu apik kaya ing kraton. Bener tamune sandangane podo elok kabeh. Ora kaya Pak Tukimin sekalian sing seko nduwur tekan ngisor silihan kabeh. Ananging sakdurunge nyedak manten, pak Tukimin ngajak bojone minggir sik ing cedak tembok, lan raine pucet, rodo bingung. Bojone bingung, "Ono opo Pak?"
       "Anu bu, ngelih..."
       "Yo ayo, salaman njuk ndang madhang..."
       "Dudu wetengku sing ngelih, ning sepatuku gelo, mau kesandung karpet kana mau, njuk ngarepe mbukak..." 
       Wong loro sekalian mung iso meneng bingung, ing sel-selane para tamu sugih ing resepsi iku...

Yogyakarta, 21 September 2015
kristianaeli@gmail.com
       

Cerkak : Cagak Pring

Dening : Eli Kristiana

       Wis rong taun Tini ngancani bojone urip tani, tandur tinandur palawija ing tengah alas, pinggir desane. Tanda tresna lan wujut setia sing kaucap rikala ijab kabul patang taun kepungkur. disekseni akeh wong, lan derewangi mbrebes mili pas sungkeman karo wong tuwa. Janji menawa urip mati, mangan ora mangan kudu wong loro, dadi ana ing ngendi wae papane, Tini bakal melu, ngetutke bojone.
       Bojone Tini dudu wong kang nduwe bandha akeh. Pakaryane mung dadi buruh tani, amarga ora nduwe lemah. Mbabat alas,  iku kang dikandakake bojone, kanggo nyukupi kabutuhan kang saya akeh, ananging kabeh sarwa kepenak ing ndesa kudu wani ditinggalake. Tini ditari, arep tetep ing ndesa apa melu nandur tinandur. Mesti wae Tini ngaboti bojone, lan piye-piyeo anakke lanang isih butuh cedhak karo bapakne. Dhewekke ora kepingin anakke adoh saka bapakne,  banjur nakal kaya anakke tanggane kang gaweane nyolong amerga butuh katresnan saka bapakne sing minggat mbuh ning ngendi.
        Dadio kaya cagak pring. Kuwi sing bola-bali diomongke bojone sakdurunge pindah, mbabat alas. Cagak pring kuwi pancen ora kuat kaya kayu, ananging pring iku ulet, lan Tini kudu iso ulet, iso rekasa mengko. Pancen Tini gelem rekasa, ananging bareng saiki anakke saya gedhe, uripe saya krasa abot. Dheweke kepingin krungu karo suara bakso ting ting..., krungu lan weruh suara tv lan gambare kang maneka warna, weruh karo padhange lampu, ora mung senthir, teplok, petromak. Apameneh saiki dheweke ngandut rong sasi, awakke kerep lemes, ngidaham maneka warna kang onone ing desa. Anakke lanang uga lagi nakal-nakale, mangka bojone menawa mbengi kadhangkala kudu ngawasi tanduran supaya ora ono kewan sing mangan. Mbiyen sakdurunge omah-omah, Tini kepingin anakke iso sekolah dhuwur, urip luwih seneng mbangane dheweke mbiyen, la saiki nek mung urip ning alas, njuk piye masa depane, mangka dilit maneh bocah sakumure padha arep mlebu TK. Ananging opo tegel Tini ninggalake bojone dhewe...
       Wengi iku, bojone Tini kaget, sawektu bali nemoake bojone sesengukan, ora isa omong apa-apa lan lendhetan cagak pring...

Yogya, 18 0kt 2015
kristianaeli@gmail.com

Cerkak : Raden Ayu

Dening : Eli Kristiana

       Mbakyu Saras, Mbakyu Lastri, lan Denok Menik lagi wae bubar njagong manten ana ing omahe Ndoro Sunu. Ndoro Suni kuwi sakjane dudu ndoro, ora nduwe seduluran karo kraton ngendi wae, ananging dheweke mung abdi dalem kraton Ngayogyakarta. La amarga piyambakke paling sugih banda seko dol-dolan batik, alias juragan batik, dadi wong-wong podho ngundang Ndoro Sunu.
Ananging sing dadi perkara kuwi dudu Ndoro Sunu, uga dudu anakke sing saka garwa kapisan sing dadi manten, ananging garwane sing anyar, yaiku Ndoro Ratri sing saka crita-crita arep diparingi gelar Raden Ayu saka kraton Surakarta.
       "Mosok to Mbakyu, wong ndeso, bojo keloro, wis sekolahe mung tekan SMA kok arep dadi Raden Ayu. Raden Ayu saka ngendi?" Mbakyu Saras miwiti omongan.
       "Jarene dudu ndeso Mbakyu, ananging kutho pinggiran, terus yo wis tau kuliah, ananging anakke wong ora nduwe... Dadi yo mung nggolek bandha to kuwi, umure we kacek sithik karo anakke Ndoro Sunu sing mbarep. Dadi pancen pinter, ning pinter ngraket wong sugih, tegese wong wedhok geleman...!" wangsulane mbakyu Lastri karo perat-perot.
       "Mbakyu Saras, Mbakyu Lastri, aja podho ngono tho, awakke dewe kan durung ngerti piyambakke koyo ngopo. Sapa ngerti dudu wong sembarangan. Amarga krungu-krungu ki piyambakke pinter banget, senengane ngajari mbathik tekan ngendi-ngendi, malah nganti tekan negara manca. Elok to... Basa Inggrise mesthi yo cas-cis cus, paling awakdewe ki podo ndomblong, radong menawa piyambakke ngomong," wangsulane Denok Menik.
       "Ah mosok to. Aku ora percaya. Piye-piye ki aku luwih percaya menawa Ndoro Ratri kuwi wong ora bener, iyo to Mbakyu.."
       "Ho o, bener kuwi.." wangsulane Mbakyu Saras karo manthuk-manthuk.
       Denok Menik mbatin. "Senengane kok podho mikir ala sik karo wong, sesuk nek yo podho ngakoni nek wis ketemu..."

**

       Sesasi luewih saka mantene anak Ndoro Sunu, dusun katekanan tamu. Kenya ayu, kulit kuning mangir, wangi, nganggo klambi bathikan, rambute sing ireng disanggul, ayuuuu tenan. Kenya kuwi mlaku marani omah-omah, dikancani Pak Dusun.
       Omahe Mbakyu Saras lan Denok Menik sing jejeran diparani. Wong loro sing lagi podho mepeni ing ngarep omah kaget.Sapameneh Mbakyu Saras sing katekanan tamu, gage nyumanggaake mlebu omah. Denok Menik thingak-thinguk, kepingin ngerti sapa kuwi.
       Udakara sepuluhmenitan, tamune metu lan pamitan, ditutke Mbakyu Saras karo mesam-mesem ngguyu.
"Sapa kae Mbakyu, kok kaya tamu penting, ayu tenan yo Mbak..."
       "Wah aku seneng banget, Nok, amerga anakku loro sing lagi SD arep dikeki beasisiwa, nganti tekan SMP karo Raden Ayu!"
       "Raden Ayu? Raden Ayu sapa?" pitakone Denok Menik karo kaget.
       "Raden Ayu Ratri, alias Ndoro Ratri, garwane Ndoro Sunu! Pancen piyambakke wis ayu, pinter, lan atine apik..."
       Denok Menik mung geleng-geleng lan mbathin, "Owalah, pancen duwit ki iso ngowahi wong saka sengit kepathi-pathi dadi seneng kepathi-pathi, nganti ngundang Raden Ayu barang..."

Yogyakarta, 2 Agustus 2014, Siang
kristianaeli@gmail.com

Cerkak : Uleman

Dening : Eli Kristiana

       Esuk iku langit iseh peteng, ananging werna abang wus katon ing sisih wetan. Gegodhongan teles kena embun, lan kabut tipis ngebakki desa ing sakngisoring gunung Ngandong.
       Sakiki jam setengah lima subuh, kaya adate Pak Handoyo wus tangi, senadyan mripat ngantuk iseh katon ing raine. Dheweke tumuju ing mburi omah, marani sumur. Njero sumur iseh katon peteng. Timba diranggeh,  lan keprungu suara kriiit.. saka roda timba. Banyu bening saka sumur esuk kuwi kanggo raup, lan diombe sithik. Seger lan anget, ora kalah saka banyu sing dipepe ing ngisor srengenge.
       Sakwise ning pekiwan. dheweke banjur mlebu omah, tumuju pawon, marani ceret kebak angus kandel, lan numpangke ing nduwur keren saka bata  sing ditumpuk-tumpuk kiwa tengen lan mburi. Kayu saka wit gori garing dilebokke, banjur rek jres nuli diurupke.
       Jreess..Bluk.. Werna abang, oranye, lan biru geni metu, mobyar-mobyar madhangi pawon. Kebul mobal-mobal ngebakki ngisor ceret lan panggone Pak Handoyo sing lungguh dingklik karo ndamu geni nganggo wit pring. Let pirang menit, keprungu suara banyu umub, banyu kanggo nggawe kopi ireng sing dideplok dhewe. Kopi pait ora nganggo gula, pait kaya zaman mbiyen sawektu kerja ing kapal.
       Kopi asli pancen beda karo kopi wungkusan kaya contone sing gambar kapal. Kapal sing mandeg, ora mlaku, kaya uripe saiki ora mlaku-mlaku...

**

       Dok.. dok..dok..
       "Kulanuwun.." keprungu suara wong ndodok. Ora let suwe Pak Handoyo nemoni wong kuwi. Jebul si Jiman anakke Pak Karyo.
       "Kulanuwun Pakde..." undange kaping pindho.
       "Mangga, ana apa le?"
       "Niki badhe nyaosaken uleman ngunduh mantu saking bapak," wangsulane karo ngulungke uleman ijo nom ing njero plastik.
       "Loh, sapa sing dadi manten, le?" pitakone.
       "Kakang kula Pakdhe, ingkang makarya wonten Kalimantan. Angsal tiyang Kalimantan ugi. Benjang dinten Setu."
       "Oya, taktampa le, diaturke maturnuwun ya kanggo bapak."
       "Inggih, Pakdhe," wangsulane Jiman karo pamit.
       Pak Handaya banjur mbukak uleman. Dheweke nyawang foto manten loro-lorone. Sing putri pancen ayu, pas karo sing kakung sing uga ngganteng. Ananging dheweke meh semaput maca jeneng besane wedok Pak Karyo, Siti Aisyah Romana. Kuwi jeneng sing diapali, luwih saka rung puluh taun kepungkur, yange mbiyen, sing ditinggal lunga, mangka wus ngandut telung sasi.
       Pak Handoyo arep semaput nyawang sepisan maneh foto manten putri, raine pancen persis kaya Pak Handoyo...

Yogyakarta Mei-Juni 2014
kristianaeli@gmail.com



      

Cerkak : Kethoprak Sayembara

Dening : Eli Kristiana

       Dina iku setu mbengi, utawa kanggone cah enom diarani malem minggu, malem wektune dolan-dolan ana ing papan rame. Nanging kanggone Pak Sronto, iku dina sing kudu ana ing ngarep tv, apamaneh yen dudu ndelok kethoprak sayembara, kang ngrebutake hadiah TV hitam putih, pit, kipas angin, lan hadiah werna-werna liyane.
       Udakara jam pitu kurang seprapat mbengi, dheweke wis mlaku menyang omahe Pak RT, kang mung keletan telung omah saka omahe. Rekane arep mangkat gasik supaya entuk panggonan sing kepenak, e ..jebul wis akeh sing padha melu ndelok. Ing kampung kana, pancen mung sithik sing nduwe TV, lan Pak RT salah sijining, ananging ya iku ana aturane, menawa ndelok kudu anteng, ora rebutan panggonan, lan mung nganti jam sanga mbengi, mbuh acara TV rampung apa ora.
       "Kulanuwun Pak RT, badhe nderek ningali nggih," kuwi tembunge karo ndodog lawang omah sing wus bukaan jembar, nuli disauri sing nduwe omah, nyumanggakke Pak Sronto mlebu. Dheweke banjur lungguh, sila, lendetan cagak, umpel-umpelan karo tangga liya, ora nggagas lungguhe kepenak apa ora, sing penting iso entuk panggon,
       Kethoprak diwiwiti, critane marakke padha ndomblong nyawang kotak isi gambar ireng putih sing obah. Kabeh ora mingset saka lungguhe. Kacarita Adipati Danar Kencana nggolekki sapa sing wus nyolong pusakane, lan sing nyolong iku kang dadi pitakonan sayembara. Pak Sronto mbedek-mbedek. Sapa ya ... Gek-gek musuhe sing kepingin nyingkirke Adipati Danar Kencana, apa anakke sing wus di kon lunga seka kadipaten kana, apa ndilalah garwane sing nomer loro, amarga katon nyalawadi . Dheweke terus mbedek-mbedek.
       Bali tekan ngomah, pria tua iku ngranggeh kertu pos werna abang, banjur nulisi jeneng lan alamat omahe. Kupon saka koran dina iku kang njaluk tanggane, digunting, banjur ditemplekke ing mburine, lan ditulisi jawaban sing nyolong pusaka iku. Ora lali prangko Rp 500,- ditemplekke uga nganggo sega. Sesuk senen garek digawa ing kantor pos kecamatan. Sapa ngerti bedekane bener, lan entuk hadiah TV. Lumayan ora perlu nunut tanggane maneh.
       Esuk jam setengah wolu, Pak Sronto menyang kantor pos karo ngepit. Tangan sijine gojekan stang, lan tangan sijine nggawa kertu pos. Tekan tengah tegalan ndilalah roda pite nabrak krakal, dadi pit lan sing numpak tiba. Pak Sronto ora kenapa-kenapa, ananging kertu pose tiba, lan mlebu kalen... 
Pak Sronto mung iso nyawang kertu pos teles ing tangane karo bingung...

Yogya, 4 April 2014
Malam di kamar
kristianaeli@gmail.com

      

Cerkak : Brutu

 Dening : Eli Kristiana

       Welas mbesengut karo mecucu, nyawang sega lan lawuh iwak pitik baceman dada menthok, werna coklat legi, kang sandingan karo saksendok sambel trasi, uga lalapan timun rong iris lan kemangi kang godhonge ijo seger. Pancen enak tenan, apa maneh kanggo weteng sing wis kemrucuk awan iku, njaluk diiseni amerga seka isuk durung madhang sega, kamangka sakgelas susu, saktangkep roti tawar isi mesis wis mlebu weteng. Jenenge we wong jawa, durung mangan menawa durung mangan sega. Ananging kuwi kabeh kurang siji, ayame ora ana brutune! Kamangka kuwi sing dipingine Welas.
       Ibune Welas senengane ngandani, " Aja kerep mangan brutu, mengko ndak gampang lali." Ah, Ibu ki kuwi kan supayaWelas ora tuman le mangan brutu wae, kuwi kang ana ing pikiranne Welas. Kamangka deweke paling seneng mangan brutu, amerga rasane gurih, lan empuk. Brutu iku salah sijining awak pitik sik paling enak, ngluwihi pupu, dada, gulu, cakar, saya meneh balung utawa otak.
       Welas biasane entuk brutu menawa mangan ing warung iku, ananging dina iku wektu deweke lagi kepingin mangan brutu, malah ora dikei sing ana brutune. Lambene saya mecucu bareng manganne wis seprapat sega, wedang pesenane durung teka, kamangka es tape ijo  kuwi es paling enak sakdonya, ngarani Welas. Kamangka lawuhane wis komplit, lan le mangan ning ngisor wit, silir, nyawang ndalan sing sliweran kendaraan.
    Pungkasan Welas menyat seka lungguhe lan nyedaki panggonan pawon sing dinggo masak. "Buk, kula pesen es tape nggih, samput pesen ket wau nanging dereng didamelke..."
       "O inggih to mbak, nyuwun pangapunten, kesupen wau, "  wangsulane sing dodol karo gage-gage nggawekke wedhang.
       Welas banjur mbalik tumuju nggone lungguh, ananging sakdurunge mbalik, mripati nemokke apa sing dipingini, cuwilan brutu ing tembor sing agintas midun seko lengo panas. Wah, iki sing digoleki Welas, kesempatan, pikire lan gage-gage deweke njaluk karo sing dodol.
       "Buk, nuwun sewu, kula saget mboten nyuwun cuwilan-cuwilan brutu niku?" pitakone karo nuding ing nduwur meja pawon.
       Amerga sing dodol rumangsa kleru lali nggawekke wedang, banjur wangsulan, " Oh, mangga dipendet sedaya nggih mboten napa-napa, amargi do mboten purun brutu mbak."
       Welas bungah atine, iso entuk brutu gratisan.  Kanyata lali wedang tape diganteni brutu akeh, lan awan iku dadi awan kang endah kanggo wetenge Welas...

Yogyakarta, 30 Maret 2014
Siang di kamar
kristianaeli@gmail.com
      

Cerkak : Udan Awu

                                                      Dening : Eli Kristiana

        Ana telung dina saploke gunung Kelud njebluk lan ngetokke udan awu, tanda-tanda tumetesing udan ora ana,  kamangka awu putih ngebaki gendheng, gegodhongan, lan latar jembar sing biasane resik gilar-gilar, jan kaya-kaya donya ini lagi dipupuri karo Gusti Allah, supaya katon ayu kaya wong wedok..
        Dina iku Yu wantini mung thenguk-thenguk ana ing lincak cedak jendela kayu, karo nyawang njaba. Atine bingung, tangane gatel nggawe cethil, lupis, ketan ragi, lan gatot. Kuwi gaweane pendak dina supaya pawon iso tetep kumebul. Panganan iku digawe mbengi, lan isuk-isuk digawa menyang pasar kutha kana, karo ngepit bareng tangga-tanggane kang uga bakul. Kadangkala Yu wantini karo nggawa dagangan sayur, kayata kangkung, kenikir, bayem, lan sakpanunggalane, kang dipethik ing kebon pinggir sawah, dinggo tambah-tambah duwit.
        Ananging udan awu ini marakke deweke ora iso dodolan ing pasar. Piye maneh, sing arep blanja yo padha mikir-mikir menawa arep metu omah, ning ndalan kebak awu, marakke lara.

        "Bune, aku tulung gawekna teh.." keprungu suara bojone seko njero kamar, bojone sing wis rong taun iki lara lan ora iso mlaku amarga kecelakaan kerja ing pabrik cedak omah. Menawa mlaku kudu nganggo kruk tekan seprene.
        Yu Wantini gage-gage ning pawon, nggodog banyu  rong nggelas blimbing nganti umub. Banjur disokke ing cangkir blirik isi teh, lan langsung dikei gula rong sendok, diudak-udak nganti rata, lan ditutup. Teh tubruk, iku penjalukke garwane, teh kenthel, panas, lan legi, dewekke wis apal.
        Teh banjur digawa ing meja cilik cedak bojone teturon.
        "Bune.." undange alon.
        "Apa Pakne?"
        "Kowe kelingan ora telung puluh taun kepungkur nalika awakdewe ketemu pisanan, pas udan awu gunung merapi mbiyen, persis kaya saiki, ning omah kene, aku nunut ngiyup merga awune kandel, lan pitku ora isa mlaku, banjur bapakmu ngundang aku kon mampir, banjur kowe nyuguhi teh panas, kaya saiki..."
        Yu Wantini lungguh ana ing pinggir amben lan mripate mbrambangi, kelingan zaman mbiyen, deweke banjur mesem lan wangsulan, "Iya pakne, aku iseh kelingan kabeh."
        "Aku njaluk ngapura wis rong taun iki aku ora iso nggolek pangan dinggo kowe.." kuwi kang kaucap saka bojone.
        "Ora apa-apa Pakne, aku iseh kuat nggolek pangan kanggo awakdewe wong loro nganti tua."
        "Iya, aku ngerti kowe iseh kuat, nanging aku uga kepingin kowe iso urip kepenak kaya mbiyen rikala aku iseh makarya.... Bune, iki dinggo kowe..." ujare karo ngekei kalung emas ing tangane Yu Wantini.
        Yu wantini kaget. "Iki kalung seko ngendi Pakne? Duwit seko ngendi iki?"
        "Aja kaget  Bune, iki Gusti Allah sing maringi, seko kancaku ing gawean mbiyen sing nduwe utang telung yuta, wingi ujug-ujug mara ndene, nyaur utange, lan njaluk ngapura lagi iso mbalekke, lan awujud kalung mas. Kalung iki iseh tak simpen sawektu-wektu awakdewe butuh duwit kaya saiki, lan iki dinggo kowe bune, sakkarepmu arep kok dol, apa kok gadekke, apa kok nggo, sik penting atimu seneng, lan iki sing iso tak kei kanggo awakmu Bune..."
        Wong lara banjur pada sikep-sikepan lan brebes mili, kanyatan udan awu iki dadi udan awu endah persis telungpuluh taun kepungkur nalika mripat padha mripat ketemu...

Yogya, 17 Feb 2014
Siang ini
kristianaeli@gmail.com

Cerkak : Branjangan

         Dening : Eli Kristiana

         Waluyo iseh nginceng suara ngocehing manuk kang keprungu saka kebon mburi omah. Tangane kelet gupak pulut, agintas masang pring kang diolesi pulut lan di cedakke kurungan isi manuk prenjak, kanggo ngundang supaya manuk sing diinceng  gelem nyedak. Wah lumayan ki yen di dol ana ing pasar kewan ndongkelan kana. Isa kanggo tuku klambi, batine karo ngguya-ngguyu.
          Manuk branjangan iku iseh menclok ana ing gagang wit pelem sisih nduwur. Kadangkala nyedaki lan muni saut-sautan karo prenjak e. Waluyo rodo ngadoh, wis siap-siap yen branjangane mlebu perangkape.
          "Lah, kena kowe! Kecekel saiki!" Bocah siji Smp iku mlumpat-mlumpat kesenengen lan marani kewan iku, digoceki banjur digawa menyang wetan ngomah.
          Dheweke ingak-inguk nggoleki kurungan kosong, ananging ora ana sing kosong, banjur salah sijining manuk dilebokke kurungan supaya waluyo isa nggawa manuk e nganggo kurungan.Bocah iku banjur gage-gage njukuk pit sing kerep dinggo saben dinane sekolah, pit sing kadangkala rantene ucul, ananging jebul ban ngarep nggembos.
         "Waduh piye iki la kok nggembos.. Ah wegah aku ndadak mompakke, wis tak ngebis wae.."  Waluyo rodo muni-muni, rekane arep ngepit ben isa ngirit malah ndadak ngetokke duwit. Untung duwit sangu sekolah  wingi isih ana, ditambah karo ndudah celengan kanggo sangu ngebis lan tuku es teh ana ing kana.
          Bis kang ditunggu teka. Kebak, nganti umpel-umpelan. Tangan waluyo sing siji gocekan lawang, lan tangan sijine nggujengi kurungan sing ditutupi nganggo kertas koran. Deweke krasa untung entuk ing cedak lawang, ora kaya sing ning tengah, pada kependeng-pendeng.
Tekan pasar kewan ndongkelan, bocah iku banjur nggolek nggon kanggo dodolan.

 **

          Jam loro, dodolane wis payu. Lumayan. Pikire karo nglebokke duwir puluhan ewu ana ing sak e. Atine bungah. Tekan ngomah, manuk kang mau didadekke siji arep dibalekke kurunganne maneh. Ananging ladalah jebulane kurungane mbukak lan manuk loro-lore ucul, embuh tekan ngendi, mangka iku manuk titipan kancane bapakne, lan dilit engkas bapakne bali..waduh!!!

Yogya, 1 Januari 2014

Cerkak : Bojoku

Dening : Eli kristiana

          Wis telung sasi saploke aku ngandut tua anakku nomer siji, mas Marwan ora tau saba ngomah. Weruh anakke wae mung ping loro. Rikala aku babaran ing bidan sri, lan rikala anakke selapanan ing omahe simbokku. Kuwi uga amerga simbok nyusul mas Marwan supaya niliki anak bojone.
          Aku judeg, mbiyen zamane yang-yangan, mas Marwan tresno banget karo aku, ananging saploke bebojoan katon sifat asline, kasar. Menawa ora kepeneran sithik le aku ngladeni, tangane mesthi kumlawe, ninggalke bekas biru-biru ing awakku. Gaweane uga ora nggenah, jarene nyopir, nanging ora tau mblanja, malah kerep-kerepe njaluk duwit marang aku. Menawa aku ora ngekeki, mesthi barang-barang omah ono sing pecah.
          Kahanan ngandut aku kepeksa kerja umbah-umbah lan resik-resik nggone tangga, amarga butuh duwit kanggo mangan lan nyelengi kanggo ragat babaran sesuk. Kepiye maneh..Kabeh kalung, cincin, anting-anting, wis ilang disilih mas Marwan, embuh dinggo opo lan ora tahu bali. Dadine kabeh duwit sing ono, tak simpen primpen, tak lebokke kasur lan tak jait. Pengarepku muga-muga bojoku ora nemokke.
         Menawa dheweke bali ngomah, senengane mbengi terus, lan mambu omben-omben. Atiku ngampet loro, ananging ora wani tumindak. Opo dayaku, aku mung wong wedhok sing isone nangis lan nangis, pasrah karo kahanan urip, lan sendika dawuh karo bojo kang ora bener.
          Saplokke anakke lair, mas Marwan durung mari, malah saya ora nggenah. Puncakke seminggu kepungkur dhewekke bali, lan ngabari menawa arep nduwe bojo maneh, jarene wis meteng. Aku mung iso ngelus dada. Sabar, sabar, iku dudu kaping pisan, nanging kaping telu yange mas marwan meteng. Embuh piye kabar wong wedhok liyane, aku ora kepeingin ngerti.
          Simbok bola-bali ngandani, wis pegatan wae, dinggo opo urip karo wong lanang kurang ajar sing nggawe urip saya rekasa, wong sekolahku yo meso tekan smea, dadi iso ngoyak masa depan. Pancen bener omongane simbok, ananging piye-piyeo mas Marwan kuwi bapakne anakku sanadyan dheweke ora peduli karo anakke,  aku ugo isih tresno tenan. Aku isih ngarep-arep mas Marwan iso mari, ananging kok yo suwe ora mari-mari, mangka aku saya ora kuat...

           ****

          Aku krungu yen mas Marwan ketangkep polisi. Dodolan omben-omben, lan nyambi main. Dikunjoro bola-bali, nanging cepet metune amerga ono sing nebus. Aku wis ora peduli, aku dudu sisihane maneh sing mung iso dilarani. Aku wis beda. Saiki aku iso nyandang apik, ning ngendi-ngendi ono sopir sing ngeterku aku. Uripku kepenak saploke aku dipek bojo karo Pak Handoko, duda ora nduwe anak, sing dadi juragan pitik lan nduwe sawah pirang-pirang. Pancen umure wis 55 taun, beda 30 taun karo aku, uga aku ora nduwe rasa tresno babar blas. Nanging ora opo-opo, kabeh kanggo masa depan anakku. Nyatane atiku tentrem, aku diayomi, ditresnani, lan diajeni karo Pak Handoko. Anakku uga dianggep anakkke dhewe, diragati, dibukakke tabungan kanggo ragat tekan kuliah sesuk. Dadi aku uga mbalas kabeh katresnan iku kanthi ngabdi dadi bojo sing apik.
          Kadangkala mas Marwan isih nggolekki aku, njaluk balen, ananging ora mas, sanadyan rasa tresna iki iseh ono, nanging wis cukup aku kleru entuk bojo kowe mbiyen mas, saiki aku wong wedhok sing duwe bojo. Aku agarep ngabdi jiwa raga karo bojoku sing saiki, lan urip ayem tentrem salawase. Opo maneh aku ngandut anak kaping telu maneh, anakke Pak Handoko. Kabeh masa lalu wis tak tutup, supaya anakku uga nduwe masa depan kang luwih apik mengko.

Jogja, 8 Juli 2013
kristianaeli@gmail.com

Cerkak : Nyidam

Dening: Eli Kristiana

            Santoso gedheg-gedheg ono ing cakruk, karu sarungan. Sirahe cekat-cekot. Kopi ireng olehe tuku ono ing angkringan Pak Muji, cedak cakruk wis arep entek.

            Lik Ngatimin, konco thethenguk lan ronda mbuyarke lamunane. “Ngopo kowe le? Gedheg-gedheg wae ket mau?” pitakone karo ngudut rokok kretek.

            “Ngene lo Lik, bojoku saiki lagi nyidam. Ngandut rong sasi. Pendak dino penjaluke macem-macem wae. Menawa pelem mentah, opo blewah ki sakjane akeh to, nanging penjalukke es blewah nanging olehe tuku kudu  panggone Yu Siyem, sik le dodol cedak protelon deso kae. Menawa ora panggone Yu Siyem emoh. La ket wingi nangis wae amargo Yu Siyem ora dodol. Njuk kepiye Lik?”

            “Kuwi jenenge kuwalat. Mbiyen seneng-seneng to dolan ning Samas?” ujare Lik Ngatimin karo ngguyu.

            “Sstt... ojo seru-seru Lik, isin aku, kuwi nek zaman mbiyen, wis tobat aku, wis cukup bojoku saiki wae. Wong wedhok siji we wis marakke mumet...” omongane Santoso karo gedheg-gedheg.

            Glenak-glenikke wong loro dibuyarke karo Agus utawa Singo, undang-undangane, amarga rambute senengane awut-awutan.

            “Wah, nek aku teko mesti gayeng iki...”

            “Gundulmu kuwi Ngo, Ngo...gayeng ning njuk edan..” Lik Ngatimin wangsulan.

            “Wuahaha.... aku ora gundul Lik, mung rambut singo....” wangsulanne Singo genti. “He piye mas dab, wah sik dadi manten anyar telung sasi kepungkur..Piye? Nek ono opo-opo konsultasi wae karo aku, aku pinter lho,  saiki kan ning UGM,” pitakone Singo karo Santoso.

            “Haiyo, utara Gajah Mada!” wangsulanne Lik Ngatimin.

            Wong telu do ngguyu cekakaan.

            “Ora usah sok-sok koyo dosen ngono Ngo, ming lulusan SD we nggaya. Iki lho koncomu mumet, bojone lagi nyidam sing aneh-aneh.”

            “O..wis isi to? Wah sori dab, aku dudu bidan, dudu dokter, salah alamat ki nek takon aku, bojo we ra nduwe, la aku ra tau adus e....” Lik Ngatimin karo Singo do ngguyu cekakan maneh.

            “Wis, do ra nggenah. Njaluk pitulungan tenan malah digeguyoni, mulakno do ra nduwe bojo..”  ujare Santoso karo lungo lan rodo misuh-misuh. Wong loro sing ditinggal ngguyu kepingkel-pingkel maneh, nganti untune Lik Ngatimin sing ompong katon cetho melo-melo.

**

            Santoso iseh glenak-glenik ono ing latar. Mlebu omah ora yo, nanging menawa  mlebu omah mesti ditakoni bojone, endi es blewahe, ananging menawa tetep nggolek, ora ngerti ngendi omahe Yu Siyem. Bingung. Atine bingung.

            Sidane Santoso takon takon omahe Yu Siyem, nek lan akhire iso nemokke.

            “Wis es blewah iki tak kek i kowe wae. Ora usah mbayar.”

            “Waduh maturnuwun yo Yu, nganti judeg  aku mikir bojoku.”

            “Iyo aku ngerti, sing sabar nagdepi wong nyidam,  kowe ki isih apik Le, Ora koyo Lik Ngatimin kae, gawene mung ono ing  cakruk to, narik becak yo mung kadangkala thok, mulakno ora nduwe bojo, sopo sing gelem, ngurusi deweke dhewe we ora iso.”

            “Isih mending aku yo Yu, mbok areppo mung dadi buruh, nanging iso ngekeki bojo, raketan mung madhang sego tempe, nanging atine seneng. Urip tentrem, karo nabung dinggo biaya nglairke mengko.”

            “Iyo bener. Wis gek ndang bali, selak dienteni bojomu.”

            “Nuwun Yu..”

Santoso nuli mlayu, njukuk pit cepet-cepet, gek ndang tekan omah.  “Mbokne iki aku nggawa es blewah kanggo  kowe.....”

Jogja, 19 Juni 2013

           

Cerkak : Jagading Mbah Guno

Dening: Eli Kristiana

            Mbah Guno, wong tua kang dimengerteni pinter ono ing desa Pandon, sak ngisore pegunungan Menoreh, dadi jujugan para warga desa sing golek mari. Mbuh kuwi amarga tatu awake, utawa tatu amarga kena guna-guna, dikirimi wong sing kepengin nyilakani. Warga kang moro mung dikon ngombe banyu putih sing wis didongani simbah karo ndremimil, mbuh apa dongane. Kabeh iso dimarekke nganti waras-wiris. Bojo sing ditinggal amarga ono wedokan liya, iso bali rukun ayem tentrem le bebojoan. Bocah-bocah kang podo kena sawan iso mari mung disebul karo Mbah Guno.

            Ampuh. Iku arane warga marang Mbah Guno. Meh pendak dino wong-wong podo semrintil moro. Kepinteran dheweke wis kondang nganti ing desa kiwa tengen. Ananging ana dina-dina sing Mbah Guno ora iso ditemoni, yaiku jemuah kliwon. Jarene iku wektune simbah semedi. Menawa arep ning pasar tuku ubarampe, dheweke kongkonan Anggoro, bocah sing kerep ngewangi Mbah Guno menawa ono warga kang mbutuhake pitulungane.

            Mbah Guno, iku arane sawise ngilmu ono ing gunung Lawu pas zaman nom mbiyen. Umure wis ngancik sangang windu. Awake sedengan, ora gedhe uga ora cilik. Kulite ireng lan tansah nganggo lurik. Rambute wis putih kabeh, lan nggango iket sirah batik. Jenggote didawakke nganti meh tekan dada, ananging dikucir, meh koyo buntut jaran

            Omahe Mbah Guno ono ing pinggir desa dhewe, cedak karo kali. Latare jembar, kebak wit-wit pring, sing menawa udan lan angin suarane tikel tekuk bantere. Omahe gedheg, sing ora ono jendela babar pisan, mung ono lawang ngarep lan mburi tumuju sumur. Yen wiwit surub, ora wong kang wani liwat, amarga katon singup. Peteng. Omahe Mbah Guno ugo ora tahu ngurupke senthir, lan ambu menyan kerep sumebar kegawa angin.

**

Dino iku jemuah kliwon, Mbah Guno ora kaya biasane. Dheweke lungguh lendetan gedheg. Sikile selonjor ono ing klasa sing wis mbuh pirang tahun ora tahu dipepe. Ora ono menyan sing murup, ora ono ubarampe. Mung keris seko leluhure sing digujengi ono ing dada. Dheweke meneng, ambegan dawa. Embuh ning endi surya kang biasane katon ing raine.

Anggoro lungguh ono ing ngarepe, sikile silo, karo ngematke gurune. Nunggoni opo sing bakal kumecap.

“Ngger, rungokno yo, koyo-koyo aku wis ora iso dadi dukun maneh. Wis wayahe kabeh kasekten iki tak turunke ing kowe. Kasektenku wis ono ing keris iki. Tak jaluk kowe iso ngganteni aku nulung wong-wong sing butuh ditulungi. Welingku ojo pisan-pisan kasekten iki kok nggo tumindak sing ora becik, amarga kowe iso cilaka...” iku welinge Mbah Guno.

Anggoro ora iso omong opo-opo, deweke mung manthuk-manthuk. Karo nampa keris iku. Atine semedhot, lan nuli ambegan dawa, nguatke atine.

Mbah guno sawise omong koyo ngono, mripate merem. Atine krasa tentrem, amarga deweke ora perlu ngurusi prakara donya maneh, lan jagading Mbah Guno wis lebur ing awang-awang.

Jogja, 11 Juni 2013

Cerkak : Jangan Lodeh

  dening : Eli Kristiana

            Aku bingung nyawang blanjane ibu kang ono ing pawon. Jarene arep mangsak sop, la kok malah lodeh. Piye tho ibu iki, pikirku ono ing jroning ati.

            “Iki lho Santi, ibu lagi kepingin mangsak lodeh jipang, karo nggoreng iwak kranjangan, nyambel, lan nggoreng tempe,” ngendikane ibu karo ngetokke blanjanan saka tas kresek.

            Aku mbesengut. Lodeh maneh, lodeh maneh. Opo ora ono jangan liyane. Telung dina kepungkur njangan lodeh mbayung, seminggu kepungkur njangan lodeh terong. Walah-walah, adoh tenan saka restoran kang biasane tak jujugi karo pacarku.

            “Wong jawa iku masakan khase pancen lodeh to. Kowe iku wong jawa Santi...”  Waduh, ibu wiwit nyeramahi aku, menawa dadi wong jawa lan wong wedhok iku kudu pinter mangsak, supaya yen nduwe sisihan mengko, sisihane krasan ono ing omah, amarga kerep dimngasakke sing enak-enak, lan paling utama pinter njangan lodeh.!

            Aku bosen, pendak dino mung kuwi wae temane. Aku kudu ajar mangsak lodeh. Mangka pendak ibu mangsak lodeh, aku mesti mangan ing njaba. Pacarku menawa  pendak apel, ngajak mangan  ing njaba, yo ora tahu tuku jangan lodeh.

  **

            Telung sasi sawise, aku entuk gawean ono ing kutho Palembang, amarga wis diwisuda September kepungkur. Ibu katon bungah banget, ananging rodo abot ngeculke anakke sing ragil dhewe.

            “Santi, ati-ati yo ono ing Palembang yo. Makarya sing bener. Njaga jenenge wong tuwamu..”  Iku welinge ibu karo mbrebes mili ono ing bandara Adisucipto, sadurunge pesawat lepas landas.

            “Injih Bu,..” wangsulanku uga karo mbrebes mili.

            Ono ing Palembang aku makarya tenanan. Aku fokus ono ing gawean administrasi  nganti sesambunganku karo pacarku ing Jogja pedot. Piye maneh, jarak adoh...Ananging ono ing Palembang aku entuk kenalan karo wong Palembang, jenenge Samsul. Aku wis mantep karo deweke. Wong tuwane kabeh yo wis setuju. Lan sik marakke aku bungah, aku ora kudu ngerti masakan jawa. Wah asyik tenan ini.

            Nalika arep bali ing Jogja pas dina prei, aku diundang  wong tuwane Samsul. Perkenalan critane. Atiku bungah baget, arep ketemu karo calon maratua tepate ing Prabumulih. Raketan atiku dag dig dug ra karu-karuan... Aku ditampa apik, sajake aku wis dianggep kaya anakke dhewe, lan ibune crita menawa mbiyen ketemu karo bapakne Samsul ono ing kutho Jogja.

            Wah kuthoku Jogja pancen romantis, wangsulanku ono ing jroning ati karo mesam-mesem.

            Let sedhela ibune mas Samsul, Ibu Halimah, ngendika, “San, Ibu minta tolong ya, wanita jawa itu kan terkenal pintar masak, ibu minta tolong masakin sayur lodeh ya, karena Ibu dan Bapaknya Samsul suka sekali makan sayur lodeh, ya mengenang masa di Jogja dulu, itu bahan-bahannya sudah ada di dapur..” kata Ibu.

            Blaik..! Aku mendelik karo ngelek idu. Piye to oki, kok dadi ngene critane....Raiku pucet, aku ora wani wangsulan, aku mung iso ndungkluk, lan kelingan kabeh wejangane ibu. Ibu nyuwun pangapunten, kulo ngeyel riyin menawi dipun kandani...

Ibu Halimah, kulo mboten saget mangsak lodeh....iku wangsulanku alon banget...

Jogja, 11 Agustus 2010